Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Τελευταίες 5 Αναρτήσεις Paragliding And Aviation

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

Το Αεροδρόμιο του Μαραθώνα - Από τον Κώστα Πικρό



Η ιστορία ενός μικρού αλλά τόσο σημαντικού και αγαπημένου για πολλούς Αεραθλητικού Αεροδρομίου της Αττικής που έληξε άδοξα, όπως την κατέγραψε βήμα προς βήμα ο γνωστός σε όλους μας Ανεμοπόρος Κώστας Πικρός.
 Από την σύλληψη της ιδέας και τη δημιουργία και άνθιση του Αεροδρομίου έως και το κλείσιμο του με το άνοιγμα του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος και τη μετατροπή του σε κωπηλατοδρόμιο το 2004 αλλά και την εγκατάλειψή του μετέπειτα.
 Το παράλληλο τέλος του μαζί με το Αεροδρόμιο του Ελληνικού και η ανάγκη που δημιουργήθηκε και οδήγησε στην μετεγκατάσταση της Γενικής Αεροπορίας στα Μέγαρα.
Τα όνειρα και η δραστηριοποίηση των μελών της Ανεμολέσχης και της Αερολέσχης Αθηνών και όλων των Αερολεσχών που δραστηριοποιήθηκαν εκεί.
 Η δημιουργία της Aegean (Aviation τότε) στον Μαραθώνα και η αρχική ιστορία της με τη δραστηριοποίησή της με ημερήσιες (αεροπανό) και νυχτερινές (φωτεινές!) αεροδιαφημίσεις που οδήγησαν σε αναφορές για UFO στον Αττικό ουρανό.
Ιστορίες για τις Ανεμοπορικές κατασκηνώσεις της ΑΝ.Λ.Α. και τις πτήσεις στον Μαραθώνα και άλλα πολλά.

Για την ευκολία της παρουσίασης και της ανάγνωσης από όλες τις συσκευές, το αρχείο που είναι σε μορφή pdf το έχουμε ενσωματώσει στο blog και μπορείτε να το διαβάσετε απευθείας από εδώ ή να κάνετε λήψη στον υπολογιστή σας.

Ευχαριστούμε τον Ανεμοπόρο κ Κώστα Πικρό που μας το έστειλε αλλά κυρίως ευχαριστούμε για όλη αυτή την καταπληκτική δουλειά που έχει κάνει εδώ διασώζοντας την Αεροπορική Ιστορία στην Ελλάδα για ακόμα μία φορά.

Για το Paragliding & Aviation
_Βαγγέλης Αρβανίτης

  Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο και η παρουσίαση ξεκινά αμέσως μετά:

΄΄Από τον Μαραθώνα πέρασαν διαδοχικά όλοι οι μόνιμοι και περαστικοί του Τατοΐου. Η βασική ομάδα όμως, που πέρασε δύο αξέχαστε βδομάδες πλάι στα ανεμόπτερα, ήταν περίπου δεκαμελής. Επρόκειτο για παλιά και πεπειραμένα στελέχη της λέσχης (... με άσπρα μαλλιά). Ο αρχηγός της ομάδας και μεγαλύτερος σε ηλικία ήταν ο Δημητρακάκης που τότε ήταν περίπου 20 χρονών. Όλοι οι άλλοι είμαστε νεώτεροι. 
Η ομάδα διεχειρίζετο ένα αεροπλάνο και δύο‐τρία ανεμόπτερα αξίας πολλών εκατομμυρίων δραχμών. Μια μεγάλη παρέα τόσο μικρής μέσης ηλικίας δεν βρέθηκε ποτέ να παίζει με τόσο ακριβά παιγνίδια. Οι μέρες ξεκινούσαν με την περιβόητη "τυρομπουγάτσα" και Μίλκο. Μετά μαζεύαμε όλα τα καλώδια των φορτιστών για τις μπαταρίες, λύναμε τα ανεμόπτερα και το ρυμουλκό αεροπλάνο από τις αγκυρώσεις τους και σπρώχναμε τα πάντα στον διάδρομο. 
Όταν άρχιζαν οι πτήσεις, κανείς δεν σκεπτόταν πια το φαΐ. Όχι όμως ότι δεν εμφανίζονταν κάτι τερατώδη σάντουιτς και ντομάτες. Αυτά παρόλο που δεν μπορούν να μετρήσουν για φαΐ, αρκούσαν για να καθησυχάσουν τους γουργουριστικούς θορύβους μερικών κοιλιών. 
Το σούρουπο, μετά τις πτήσεις, δέναμε τα πάντα στο έδαφος, ξεμπλέκαμε τον γόρδιο δεσμό των καλωδίων για τους φορτωτές και, μετά από μια βουτιά και ένα beach voley, την κοπανάγαμε για ένα από τα γειτονικά φαγάδικα.
 Τις περισσότερες φορές κανείς από τους μόνιμους κατασκηνωτές δεν είχε αυτοκίνητο. Έτσι, συχνά δούλευε "παπί και άγιος ο Θεός". Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη οι νεότεροι ανεμοπόροι μάθαιναν να οδηγούν και να επισκευάζουν αυτοκίνητα μέσα στο αεροδρόμιο (καημένο Πόνυ). Οι περισσότεροι από εμάς αποκτήσαμε πτυχίο ανεμοπτέρου πριν το πτυχίο αυτοκινήτου.΄΄



Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Αντί καλωσορίσματος... Δέκα Χρόνια μετά! Έτσι για την αλητεία!

screen shot από την πρώτη ανάρτηση στις 12 Φεβρουαρίου 2009

Photo: Vangelis Arvanitis
Tι σου θυμίζει καμιά φορά το φατσοβιβλίο.. μοιάζει σαν χθες αλλά δεν είναι...
Πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια από εκείνη την πρώτη διστακτική ανάρτηση του Paragliding And Aviation στον αέρα του διαδικτύου. Πρώτα το blog και αμέσως μετά η ενημερωτική σελίδα στο φατσοβιβλίο.
 Με το blog ασχολούμαι λιγότερο τα τελευταία χρόνια, δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος για να βγει μια καλή ανάρτηση. Πολλοί φίλοι με έχουν κατά καιρούς ρωτήσει και τα έχουμε ξαναπεί. Υπάρχει εδώ όμως έτοιμο να χρησιμοποιηθεί ανά πάσα στιγμή και το δουλεύω πλέον όταν χρειάζεται, όπως συνηθίζω να λέω περισσότερο σαν ''εργαλείο''.
 Verba volant, scripta manent (τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν) το σκεπτικό είναι πως αν κάτι είναι να γραφτεί, να αναδειχθεί και να μείνει εύκολα προσπελάσιμο στον χρόνο θα αναρτηθεί εδώ.
Τα υπόλοιπα τα βλέπουμε πιο εύκολα και τα συζητάμε στην μεγάλη ιπτάμενη πολυσυλλεκτική παρέα του Paragliding And Aviation σε πρώτο χρόνο στο fb. Eδώ χωράει ό,τι πετάει αλλά και όποιος πετάει ή απλώς αγαπάει την πτήση πολύ. Και φαίνεται ότι έχουμε μαζευτεί αρκετοί.

Οι 10 πιο διαβασμένες αναρτήσεις
Πετώντας με Αλεξίπτωτο Πλαγιάς με τη Λέσχη Αλεξιπτώτου Πλαγιάς της Πάτρας από το 1993 και αγαπώντας ό,τι πετάει ομολογώ ότι μέσω της σελίδας έχω μιλήσει και γνωρίσει ανθρώπους που εκτιμώ κι έχω κάνει φίλους ανά την Ελλάδα και τον κόσμο που δεν περίμενα. Κάποιους τους γνώρισα, κάποιους ευελπιστώ να τους γνωρίσω από κοντά. Πάντα με σεβασμό και αγάπη προς όλους και το ίδιο είναι το μόνο προαπαιτούμενο για τη συμμετοχή στην σελίδα.
 Και με κάθε ειλικρίνεια και χαρά αλλά και με μεγάλη ευγνωμοσύνη καθώς αυτή θεωρώ ότι είναι η πιο δύσκολη στιγμή ενός 'διαχειριστή' θα σας πω πως είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι φορές που χρειάστηκε να επέμβω για τον ''μετριασμό'' ενός σχολίου. Ουσιαστικά δεν έχει γίνει ποτέ ούτε ένας διαπληκτισμός μέσα στην σελίδα και αυτό αντικατοπτρίζει νομίζω την ποιότητα των 2.200 + ανθρώπων που αγαπούν να πετάνε και συμμετέχουν καθοριστικά αυτή τη στιγμή που μιλάμε, συμβάλλοντας με την εμπειρία τους και τις γνώσεις τους σε αυτήν, τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό.
Oι  αναρτήσεις που έχουν γίνει συνολικά μέχρι σήμερα στο blog φτάνουν τις 2.730 και έχει συγκεντρώσει 1 εκατομμύριο παρά κάτι προβολές σελίδας όπως γράφει ο μετρητής της Google κάπου εδώ στο πλάι.
Κάποιες αναρτήσεις έχουν ελάχιστα κλικ και κάποιες άλλες έχουν πολυδιαβαστεί και αριθμούν αρκετές χιλιάδες προβολές.

Leonardo da Vinci Helicopter drawing
Ιθάκη δεν υπάρχει. Αγάπη μόνο για τις αξίες και τα ιδανικά του Ιωνάθαν του Γλάρου. Αγάπη γι ό,τι και με όποιον τρόπο πετάει.
Σε προσωπικό επίπεδο ισχύει ό,τι έγραφα σε εκείνη την πρώτη ανάρτηση. Ακόμα κυνηγάμε με την παρέα όταν μπορούμε τις ηλιόλουστες ημέρες κι εκείνα τα μικρά άσπρα σύννεφα με τις όμορφες μαύρες βάσεις και τα θερμικά από κάτω τους. Που μας ανεβάζουν με τα χρωματιστά φτερά μας χωρίς μηχανή σε μέρη και ύψη που ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι (που ονειρευόταν να πετάξει και από τα σχέδιά του θεωρείται ο ''πατέρας του ελικοπτέρου'') και οι αδερφοί Wright, θα σκότωναν για να βρεθούν εκεί.
 Γιατί..? Γιατί υπάρχουν.
 Πριν συνεχίσουμε να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για το ωραίο ταξίδι.
 Καλές προσγειώσεις σε όλους!

Για το Paragliding And Aviation
__Bαγγέλης Αρβανίτης


Και κάτι ακόμα, έτσι για την αλητεία...
Leonardo da Vinci sketched this Helicopter/Aerial Screw design 
in the year 1493 
at the age of 41



ΥΓ: Η πρώτη ανάρτηση του Paragliding And Aviation βρίσκεται εδώ:

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Ισαάκ Ασίμωφ (Isaac Asimov): " Η Τελευταία Ερώτηση"


How can entropy be reversed

The Last Question by Isaac Asimov © 1956


''Το διήγημα "The Last Question" του Isaac Asimov (1920-1992) είναι ίσως το πλέον διάσημο διήγημα Επιστημονικής Φαντασίας που έχει γραφεί ποτέ- και μακράν το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου. Το γεγονός αυτό το αναγνώριζε, εκτός από τον ίδιο τον συγγραφέα, και ο μεγάλος του "αντίπαλος" Arthur C. Clarke. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1956 και δεν έχει σταματήσει έκτοτε να συμπεριλαμβάνεται σε συλλογές των καλύτερων διηγημάτων Επιστημονικής Φαντασίας.
Το διήγημα καλύπτει χρονικά το απροσδιόριστο και μακρότατο διάστημα της συνολικής ανθρώπινης παρουσίας όχι μόνο στη Γη, αλλά και σε ολόκληρο το Σύμπαν, καθώς ο Ανθρωπος εξελίσσεται παράλληλα με τα δημιουργήματά του, τα Ρομπότ. Πρωταγωνιστεί ο Multivac και οι "απόγονοί" του, μία σειρά υπερυπολογιστών, στους οποίους οι εκάστοτε ερευνητές θέτουν την αναπάντητη ερώτηση "μπορεί να αλλάξει η ροή της εντροπίας?''
(Παρένθεση. Για όσους δε θυμάστε τη Φυσική του γυμνασίου, η εντροπία είναι το μέτρο της αταξίας ενός συστήματος. Σύμφωνα με τον β΄νόμο της θερμοδυναμικής, το σύνολο της ενέργειας σε ένα κλειστό σύστημα παραμένει σταθερό, ενώ η ενέργεια αυτή τείνει να μετατρέπεται σε θερμική. Με απλά λόγια, αν το Σύμπαν είναι ένα κλειστό σύστημα, η εντροπία τείνει να αυξάνεται, ενώ η ενέργεια τείνει προς θερμική. Κάποτε στο απώτατο μέλλον, κάθε δραστηριότητα στο Σύμπαν θα σταματήσει και τα πάντα θα νεκρωθούν).

Η ερώτηση αυτή διατυπώνεται για πρώτη φορά το 2061, από έναν πανεπιστημιακό ερευνητή στον πρώτο Multivac. Η απάντηση του είναι "δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για μια λογική απάντηση". Στη διάρκεια του διηγήματος, παρακολουθούμε την παράλληλη εξέλιξη της ανθρώπινης και της μηχανικής διάνοιας, ενώ κατά διαστήματα τίθεται η ερώτηση. Η απάντηση παραμένει η ίδια. Ο Ανθρωπος και η Μηχανή κατακτούν το Διάστημα, χιλιετίες περνούν, αλλά η ερώτηση δεν έχει απαντηθεί. Κάποτε ο Ανθρωπος παύει να χρειάζεται το υλικό του σώμα και γίνεται πνεύμα, καθαρή ενέργεια και ο ίδιος. Το ίδιο και ο Multivac, υπάρχουν πλέον στο Σύμπαν μόνο ένας Υπεράνθρωπος και ένας Υπερmultivac. Η εντροπία έχει αυξηθεί υπερβολικά, η απομένουσα ενέργεια είναι ελάχιστη και συγκεντρωμένη όλη στα δύο υπερπνεύματα, το πρώην ανθρώπινο και το πρώην μηχανικό. Τα δύο Πνεύματα παρακολουθούν τα τελευταία άστρα να σβήνουν, καθώς το Σύμπαν πεθαίνει και ο Ανθρωπος θέτει στη Μηχανή την τελευταία ερώτηση, για τελευταία φορά. Οι δύο τους συγχωνεύονται μέσα στο χάος του τίποτα και ο Υπερνους που δημιουργείται βρίσκει επιτέλους την απάντηση στην τελευταία ερώτηση. Και με το τελευταίο φωτόνιο που έχει απομείνει στο Σύμπαν, ο Υπερνους προστάζει "Γεννηθήτω Φως! και εγένετο φως"...
Ανατριχιάσατε? Εγώ ναι, όπως κάθε φορά που το θυμάμαι.''

------------------
Πηγή: Το υπέροχο κείμενο το αλίευσα στη Λέσχη του βιβλίου αναρτημένο από τη Φένια
και ουσιαστικά πρόκειται για την εισαγωγή και μία συμπυκνωμένη μετάφραση του διάσημου διηγήματος που μπορείτε αν θέλετε να διαβάσετε αυτούσιο εδώ: The Last Question by Isaac Asimov © 1956

ή ακόμα να το ακούσετε από τον ίδιο τον Issac Asimov ηχογραφημένο στο βίντεο που ακολουθεί: 

The good doctor himself reads The Last Question. It is probably his favorite short story. At the time, it was recorded in cassette tape!


Περισσότερα για τον Isaac Asimov
 σε ένα εξαιρετικό άρθρο του κ Διονύσιου Σιμόπουλου εδώ: 

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Acro Gliding στο Bovec της Σλοβενίας από τον Σωκράτη Καραβίδα και τον Nejc Faganelj



- By Sokratis Karavidas:
Σας στελνω δυο βιντεακια απο μια καταπληκτικη πτηση που εκανα στο πανεμορφο Bovec της Σλοβενιας εναν πραγματικο παραδεισο οπου πετανε ανεμοπτερα,υπερελαφρά,παραπεντε, γινονται ελευθερες πτωσεις διθεσιες,με wingsuit και πολλες αλλες δραστηριοτητες.
Η περιοχη βρισκεται στις Ιουλιανες Αλπεις στην κοιλαδα του Soca, ενος διασημου ποταμιου για τους καγιακερς.
Η πτηση εγινε με το ακροβατικο ανεμοπτερο MDM FOX και χειριστη τον Nejc Faganelj, εκπαιδευτη χειριστων υπερελαφρων και αλλων α/φων,δοκιμαστη α/φων, και πιλοτο της Red Bull. (ειναι ο πιλοτος που πετωντας με ανεμοπερο σε σχηματισμο με αιωροπτερο,πλησιασε κοντα και ο χειριστης του αιωροπτερου,ακουμπησε εν πτηση τα ποδια του στο φτερο του ανεμοπτερου).
Μου εκανε την τιμη να μου δωσει τα χειριστηρια απο την απογειωση και καθ`ολη τη διαρκεια της αερορυμουλκησης για 25 λεπτα κι αυτος ανελαβε τα τελευταια ....5 λεπτα οπου θα δειτε τι εκανε......





 Και από την inside camera:

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Learning to Fly - Tom Petty - by Γιάννης Καλογερόπουλος


Ανοίγοντας χθες αργά το βράδυ το pc μετά από μια δύσκολη μέρα...
ένας από τους ανθρώπους του ευρύτερου χώρου που έμαθα να εκτιμώ.
Ο Γιάννης... μου έφτιαξες την ημέρα φίλε...
η σελίδα μου το ξέρεις είναι πάντα ανοικτή για εσένα...!
-------------
''Καλησπέρα σου. Στέλνω την υπερπαραγωγή μου...ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα βρεθούμε μαζί πρωταγωνιστές στην ταινία μας. Αχτι το 'χω!!
Μια υπερπαραγωγή με την συνεργασία πολλών φορέων (το pc μου, το πρόγραμμα επεξεργασίας, ο Tom Petty) στην οποία παίζω και εγώ.
Για τη σελίδα σου βέβαια!!''
----------------

σ.σ.: Ο Γιάννης Καλογερόπουλος εμφανίζεται με τον Αετό του να απογειώνεται από τον Κιθαιρώνα στο 1:60 του βίντεο. Enjoy!

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

A DAY IN LIFE OF AN F 104 STARFIGHTER PILOT


Εξαιρετική η αφήγηση του κ.Dimitris Tzannes


"Fighter pilot is an attitude. It is cockiness. It is aggressiveness. It is self-
confidence. It is a streak of rebelliousness, and it is competitiveness. But
there's something else - there's a spark. There's a desire to be good. To do
well; in the eyes of your peers, and in your own mind."
Robin Olds, F 4 Vietnam veteran

Καλοκαίρι early 1970's
06:00 το πρωί, 3ο οίκημα άγάμων, Διασπορά της 116ΠΜ. Ξυπνάω, δύσκολα, αλλα με όρεξη για μια καινούργια μέρα. Στους Λουτήρες ο Σταματης ο Βερτσεκος ξυριζεται τραγουδώντας " ο Χάρος βγήκε παγανιά" !! απομεινάρια της νύχτας στα μπουζούκια, προσπαθώ να συνηθίσω την εικόνα του Τσιριγώτη με την πετσέτα στη μέση, αλλα χωρίς επιτυχία ! Ετοιμάζομαι γρήγορα, φόρμα, μπότες, ζεσταίνω λίγο τη Lotus, και πλακώνομαι μεχρι το αεροδρόμιο, 9 km πιο κάτω να προλάβω το briefing στις 07:00. Ο (ΑΕ, Αξιωματικός Επιχειρήσεων ), Νικος Βαρκουτας έχει το γνωστό "ύφος" που σε κάνει και γελάς, διαβάζει το προγραμμα, ΩΡΑΙΑ, πετάω μόνος μου CPM.( combat profile mission ) Στη μοίρα πετούσαμε αρκετά μόνοι μας, για ρεαλιστική εξάσκηση στον κύριο ρόλο της μοίρας , Nuclear Strike.
Συνήθως ταλαιπωρούσα τον Κόντη, η τον Μανουσάκη, η τον Αθανασίου, η τον Μάκη τον Μουζά, η τον Μητσο τον Κωνσταντοπουλο τον συμμαθητή μου, οταν πετούσαμε ζευγάρι.
Ο Μητσος ήταν το τέλειο Νο 2, ότι και να του έκανες δεν διαμαρτύρονταν και δεν μιλουςε ποτε! Κολλημένος πάντα στο φτερό ! Μετα την προσγείωση, στο Φορτακι, ( βανάκι Ford, που μας πήγαινε στα αεροπλανα ), κούναγε το κεφάλι του, άναβε τσιγάρο και με ένα ανθυπομειδιαμα πίσω από το μουστάκι του, μου λέγε : πάλι την γλύτωςες σήμερα, χαμένε ! Τέλειος !!
Γενικά μου άρεσε να πετάω μόνος μου, αισθανόμουν πιο ελεύθερος να κάνω ότι ήθελα, χωρίς να νοιάζομαι για το Νο 2. Είναι σαν να σε κρατάει κάτι αόρατο μεν, αλλα υπαρκτό.
Ανοίγει η πόρτα του briefing και ξεπροβάλλει η φοβισμένη μορφή του καντινιέρη, που δεν ήξερε σε ποιον να δώσει πρώτο καφέ, στον καλό; τον άγριο, η σ'αυτον που παρειγγειλλε πρώτος!!
Εγω έπινα τσάι (!) περίμενα να ερθει το ψωμί και έτρωγα σάντουιτς με κασέρι χωρίς ψύχα (!). Οχι κάπνισμα καφέδες ποτά, ξενύχτια κλπ. Ήθελα να ειμαι πάντα στην καλύτερη δυνατή φόρμα για να δω τι μπορώ να κάνω με το 104, χωρίς καμμία " βοήθεια" , καμία φορά βέβαια ξεφεύγαμε λίγο το βράδυ, εκει στο Beau Rivage, την disco club στην Πατρα.
Σωστικά, υπογραφή στο βιβλίο πτήσεων , στο Φορτακι, και στο Κ2 , Στον κάθετο. Ολα έτοιμα, ο υπόλογος χαμογελαστός, άλλη μια τζίφρα, επιθεώρηση, καλό δέσιμο στο Martin Baker, εκκίνηση , τροχοδρόμηση, last chance checks, ζωτικές προ απογειωςεως, αναφορά στον Πύργο , "καλύπτρα κλειςτη flap κάτω", γραμμή , απογείωση.
Δεξιά στροφή στα 200', γιατι έβλεπε ο Πύργος , και προς το "0 point", το Αντίρριο στα 100', εκει βλέπω τον Χωροφύλακα να κοιτάει ψηλά, ωραία, γούρι !! Μηδενίζω τον χρόνο.
Πρώτο σημείο, ακρωτήριο Μελαγκάβι (απίστευτο όνομα), λίγο πριν απο το Λουτρακι. Συνεχίζω στα 100' αλλα παω πανω απο την εθνικη οδό, προσπαθώντας να ακολουθήσω τις στροφές του δρόμου !! Το είχα απωθημένο, οταν πήγαινα κάθε Σαββατοκύριακο Αθηνα με τη Lotus, και έκανα 2:30', να βγάλω το άχτι μου με το 104 ! ( 4 λεπτά μεχρι Λουτρακι ! ) Αδύνατο με 450 knots βέβαια. Ζορίζομαι αρκετά, να μη ξεχάσω το καλώδιο μεταξύ του δρόμου μετα το Διακοφτό. Μια μέρα παραλίγο να το πάρω μαζί μου. Φτάνω στο σημείο, ειμαι 5" πιςω. Με τις μαλακιες με τις στροφές, έχασα λίγο χρόνο. Τέλος πάντων θα βάλω 1% για λίγο και θα ειμαι εντάξει στρίβω προς Παρνασσό, η κορυφή έρχεται πολυ γρήγορα, τραβάω 30 μοίρες αλλα θα βγω γκολ απο πανω, ανάποδα και πριν φθάσω στην κορυφή τραβάω, περνάω μεν ξυστά απο την κορυφή, αλλα το αεροπλανο βουτάει σαν τρελλο! Ωχ απο πιςω έχει οροπέδιο, σκατά, ίσα που προλαβαίνω να το ισιωσω, παρα λίγο ! Ίδρωσα λίγο. Δεν προλαβαίνω να το σκεφτώ, συγκεντρωνομαι στο ίχνος μου, και ανεβαίνω λίγο για να καλέσω Τανάγρα, να πάρω άδεια διέλευσης απο την περιοχή της. Καλα μεχρι να με ακούσει ειμα ήδη έξω.
Βόρεια Εβοια, αριστερή στροφή προς Καρπενήσι, θάλασσα λάδι, κατεβαίνω Πολυ Χαμηλά,
Ολα γίνονται διαφορετικά τώρα, το οπτικό μου πεδίο είναι λίγες μοίρες κατ' ευθείαν μπροστά απο το Pitot, δεξιά, αριςτερα, είναι ολα θολά και φεύγουν προς τα πιςω με απίστευτη ταχύτητα, εκείνη τη στιγμή αιςθάνεςαι ότι εχεις χωριστεί απο το σώμα σου, και υπαρχεις μονο, σαν δυο μάτια, χέρια, και το μυαλό σου, που ταξιδεύει με απίστευτη ταχύτητα, σε κάποιο σημείο στο χρόνο μπροςτά !
Ειναι μια υπερβατική στιγμή, το σώμα σου δεν το αισθάνεσαι !!! Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι αλλο που μπορεί να έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Και τα παιδιά στην αναχαίτιση εχουν παρόμοια συναισθήματα, για λιγες στιγμες, αλλα εκει συμμετέχει πολυ και το σώμα.
Εδώ ο όρος " αυτοςυγκεντρωςη" παίρνει άλλη σημαςια, αν κανεις λάθος ενός δεκάτου του χιλιοστού στο χειριστήριο, έχεις τελειώσει.
Ειμαι περίπου στα Καμμένα Βούρλα, και σκύβω το κεφάλι μου στο CPM, να δω αν ειμαι σωστά στο ίχνος μου. Μέγα λάθος !! Έσκυψα περίπου 1" και οταν σήκωσα το κεφάλι μου, με την περιφερειακή όραση, ένοιωσα ότι ήμουν, ενα με την θάλασσα !!! Είχα γίνει σχεδόν CrisCraft. Ευτυχώς δεν τράβηξα απότομα, γιατι θα χτυπούσα κάτω. Πολυ μαλακά ανεβαίνω στα 100' και τραβάω με δύναμη, για τα 500', μεςα σε 1" έγινα μούσκεμα στον ιδρώτα !! Στρίβω λίγο δεξιά και κυταω πιςω. Μια γραμμή πανω στη θάλασσα απο τα καυσαέρια τουλάχιστον 10 μίλια !!
Οταν η θάλασσα είναι λάδι, δεν εχεις καλή αίσθηση του ύψους, ειναι πολυ πιο δύσκολο να εκτιμήσεις ακριβώς το πραγματικό υψος, με 450 βέβαια !
Στα 500' νιώθεις σαν σταματημένος, να ανοίξω την καλύπτρα να κατέβω !! Απίστευτη διαφορά στην αίσθηση της ταχύτητας!
Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!! Δεν ξέρω ποιος τόπε, αλλα είναι αλήθεια !
Ο τρόμος κράτησε λίγα δευτερόλεπτα, πεισμωμένος συνεχίζω, περνάω abeam Λαμίας, και κατεβαίνω πάλι. Ωχ Καλώδια πάλι, γαμώ την πουτανα μου, παντού, παρά λίγο! Και δεν τα έχει ο 250:000/1 χάρτης βέβαια. Περνάω το Καρπενήσι, λίγο πιο προσεκτικά στο ξεδίπλωμα αυτή τη φορά, και συνεχίζω.
Το κακό με την χαμηλή είναι ότι δεν μπορείς να θαυμάσεις το τοπίο. Βλέπεις μόνο μπροστά, και το " μπλοκάκι " του CPM που πρέπει να το κρατάς μαζί με την Μανέτα, και να το γυρνάς με το ενα χέρι σε κάθε σημείο ! Φθάνω στο φράγμα στα Κρεμαςτά, γεφυρα Τατάρνας, μια γεφυραρα πανύψηλη, εδώ χωράει και C 130 σκέφτομαι !!!........οι σφυγμοί ανεβαίνουν πολύ, αλλα τελικά τίποτα, μόνο την πρώτη φορά!
Συνεχίζω προς Πρέβεζα, για προσβολή αεροδρομίου, ανεβαίνω στα 200' παίρνω άδεια , κατεβαίνω στα 20', αυξάνω στα 550, στο pull-up τραβάω με 5 g 70 μοίρες 9000' ανάποδα 4 g , 40 μοίρες βύθιση , φωτο πολυβόλο, κέντρο διαδρόμου, 3500' αφεςη, απαγκίστρωση 4-5g , ενα ρολάκι , και ξανά χαμηλά και αριστερή στροφή για Άραξο.
Τι είναι αυτο ; πανάκια, μπροστά καμία δεκαπενταριά, Flotilla ! Έχει και 5-6 μποφόρ ! Ωραία θα περάσω ανάμεσα τους να τους τρομάξω λίγο, μεχρι να το σκεφθώ εχω φτάσει, περνάω δίπλα απο το πρώτο ( τον αρχηγό) ο οποίος θα το θυμάται για όλη του τη ζωή, και μετα, ενα victory roll, όλο το βράδυ οι ξένοι θα το συζητάνε τρώγοντας μπαρμπούνια στη Λευκάδα, δεν πειράζει, να σφίξουν λίγο οι μεταξωτοί κώλοι τους.
Ξανά χαμηλά για Άραξο. Μπροστά μου ενα μεγάλο φέρρυ που γυρίζει απο Ιταλία, περνάω απο την πλώρη - δίπλα- ποτε απο την πρύμνη, είπαμε, γιατι εκει πάντα έχει γλάρους που κάνουν άνεμοπορεια στα ζεστά καυσαέρια και περιμένουν το μάγειρα να πετάξει τίποτα στη θάλασσα !!
Τι είναι αυτό μπροστά; Ίδια πορεία με μένα, τύπος με ταχύπλοο, περνάω απο πανω του στα 20' και προλαβαίνω να δω ότι φοράει καβουράκι και το μαγιό του βέβαια, ο τύπος νόμιζε ότι παει γρήγορα , 40-50 knots, μεχρι που κάτι πέρασε πανω απο το κεφάλι του, με 450 κάνοντας ενα απίστευτο θόρυβο. Βάζω στοίχημα ότι πρέπει να σταμάτησε για λίγο να συνέλθει. Έτσι ο Παντελης ο Τζουρος τρόμαζε τις Τράτες, γιατι πιάνανε πολλά ψάρια, και δεν έμενε τίποτα γι αυτόν !!
Ειμαςτε λίγο γραφικοί τότε, οφείλω να το ομολογήσω.
Άλλη μια προσβολή στον Άραξο , χωρίς roll, και μετα low IP και άδεια για low brake ! Ξυστά πανω απο το tacan, ποιος μαλακας φύτεψε δέντρο κοντά στο tacan ?, συνεχίζω στα 10' 450 knots, πανω απο τον διάδρομο (36) και τώρα να τρομάξουμε λίγο και τους μηχανικούς που χαζεύουν στη πίστα. Τέλος διαδρόμου, κλειστή αριστερή στροφή ανόδου για τα 1500' και Μανέτα idle !, τότε είναι που μερικοί μηχανικοί παθαίνουν ενα μικρό επεισόδιο!! Τα 450 γίνονται 230 σε χρόνο μηδέν, στο βασικό, gear down, flaps land, προσοχή στην ασυμμετρία και στο BLC, 3 greens, flaps land, στον Πύργο. " Ελεύθερος", προσγείωση, steering, αλεξίπτωτο, άφεση, back track στον κυρίως και στο Κ2 πάλι. Αεροπλανο ΟΚ, υπογραφή , Φορτακι, στη μοίρα. Ειμαι κουρασμένος, η φόρμα μυρίζει αυτόν τον " ειδικό " ιδρώτα του F 104, που έχεις πλέον συνιθησει σαν το προσωπικό σου " άρωμα" η αδρεναλίνη, ακόμα τρέχει σαν ποτάμι, αλλα νιώθω υπεράνθρωπος, γιατι το θηρίο, έκανε ακριβώς ότι ήθελα, παρότι προσπάθησε να με σκοτώσει τρεις φορές !!
Ειναι δύσκολο να περιγράψεις πως αισθάνεσαι μετα απο μια τέτοια πτήση. Αυτή η γαμημένη τριτη διάσταση, το υψος, τα αλλάζει ολα! Οι αποστάσεις εκμηδενίζονται, η γη περνάει απο κάτω σου απίστευτα γρήγορα, ανεβαίνεις και κατεβαίνεις με 50000' το λεπτό!! Κινείσαι στο ΧΩΡΟ! Μονο με μαχητικό μπορείς να το κανεις αυτό, ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ !!!
Η ζωή μου τότε ήταν, ή πτήση. Το μεταξύ των πτηςεων διάστημα, ήταν απλώς, το περίμενε !!
Υπογραφη στο βιβλίο, ρωτάω τον Nick, Βαρκούτα, the Greek, να φύγω γιατι το βράδυ έχουμε νυκτερινές ; Ναι φύγε Δημητράκη, ζεσταίνω λίγο τη Lotus, κασσετα στο Becker, Rolling Stones, " Jumping Jack Flash ", Τέλεια, θα δοκιμάσω αν κάνει τα 0-100 κάτω απο 6" με τα 130 οκτάνια βενζίνη, που μου έβαλε ο Μητσος ο Ιδιώτης, απο το Noratlas που είχε εξοκείλει προχθές, αριςτερά απο τον 36, και επρεπε να πετάξουν την βενζίνη που είχε στις δεξαμενές του, για να το τραβήξουν.
Βγαίνω απο την πύλη, 100 μέτρα, δεξιά στροφή, τρακτέρ δεν υπάρχει μπροστά, volume τέρμα, τι κομμάτι και αυτο, δεν μπορείς να πας σιγά !, 6500 στροφές, 1η 75, δευτέρα 115, αρχίζω να γεμίζω την Τρίτη, εκει πριν απο την Σμηναρχια εκπαίδευσης, και ξαφνικά ενα ανθρωπάκι πετάγεται στη μέση του δρόμου και μου κάνει σήμα να σταματήσω !!! Μπλόκο Τροχαιας, στην Λακκοπετρα Αχαΐας !!!! Φρεναααααα, πάνε τα Ferodo DS 11, θα πρέπει να τ' αλλάξω 1 μήνα νωρίτερα ! Ίσα που προλαβαίνω να σταματήσω μπροστά του, με αποφεύγει έξυπνα με ενα μικρό πλάγιο πηδηματάκι προς το χαντάκι.
Πηγαίνατε με 160 !! Τι να του πεις ; Πριν απο μισή ώρα πήγαινα με 900, πήγα και γύρισα απο την κόλαση 3 φορές, και μου λες ότι πήγαινα με 160 !! Κλήση. Τώρα για κανένα μήνα, πρέπει να τρώω στη λέσχη αξιωματικών και προς στα αριςτερα του καταλόγου, ( ψωμί, σαλάτες, ομελέτες κλπ ), τα φτηνά ! Αλλα θα σου δείξω εγω, την άλλη φορά που ειςαι στημένος έξω απο το αεροδρόμιο, να πιάσεις ποιον ; Κανά τρακτέρ με πατάτες; Τους αεροπόρους έχεις στημένους. Θα σου πω την άλλη φορά μετα την απογείωση θα σου κάψω τη μούρη με το afterburner! Βλάκα ! Τι φταίει και αυτός ; Την ίδια ηλικία είχαμε, κανας χοντρός διοικητής θα τον έστειλε.
Τώρα προσγειώθηκα πραγματικά !!!
Αυτά















Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Catch me if you can..!!! - Δυο φίλοι πάνω από την Πούντα! Updated!!

Αμοντάριστο βιντεάκι με το διαφορετικό εναέριο ''κυνηγητό'' μας ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο πάνω από την γραφική παραλία της Πούντας, στο Διακοπτό Αχαίας.
Στο ρόλο του ''κυνηγού'' ο καλός φίλος Δημήτρης Χριστόπουλος που μας φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι εδώ και 18 χρόνια τώρα πια στην πανέμορφη αυτή περιοχή.
Στο ρόλο του ''κυνηγημένου'' ο Βαγγέλης Αρβανίτης.
Αμφότεροι μέλη της Λέσχης Αλεξιπτώτου Πλαγιάς της Πάτρας.

Από ό,τι θα δείτε τελικά ο Δημήτρης είχε πιο γρήγορο Παραπέντε και μάλλον με ''έπιασε'' στο τέλος...!  Μόνο και μόνο για να κεράσει τις μπύρες στην προσγείωση  λίγο μετά!!




UPDATE  - 6/9/18
Catch me if you can..!!! ΝΟ 2
Κι εδώ το εναέριο κυνηγητό μας από την άλλη οπτική γωνία του κυνηγού, από την κάμερα με τον μεγάλο ευρυγώνιο που είχε σταθερή στο κράνος του ο Δημήτρης Χριστόπουλος...!!

Στο τελείωμα του κυνηγητού δείτε την εντυπωσιακή σπειροειδή βύθιση που έκανε ο Δημήτρης για να χάσει ύψος ώστε να μην συμπέσουμε μαζί και τα δύο αλεξίπτωτα στην στενή παραλιακή προσγείωση της Πούντας..! Enjoy!